Populatie

Kleine planeten dicht bij hun ster vallen in twee groepen: rotsachtige superaardes onder ongeveer 1,5 R⊕ en sub-Neptunussen met een gasomhulsel rond 2–3 R⊕, met minder ertussenin (Fulton et al. 2017 vonden een tekort van minstens een factor twee bij 1,5–2,0 R⊕ in een zorgvuldig gemeten steekproef). Volgens de belangrijkste verklaringen worden dunne omhulsels van kleine kernen gestript: door foto-evaporatie (Owen & Wu 2017) of door massaverlies aangedreven door de kern (Gupta & Schlichting 2019).

Dit zijn ruwe catalogusaantallen (planeten met een opgeslagen straal en periode < 100 d; 40 logaritmische bins van 0,5 tot 20 aardstralen), geen voorkomensfrequenties: niets corrigeert voor welke planeten gemakkelijker te vinden zijn, en catalogusstralen bevatten de fouten in de stralen van de sterren. De dip is hier ondieper dan in de gecorrigeerde, precieze steekproef van Fulton et al. De opgeslagen straal van pi Men c is 1,87 R⊕.

De leefbare zone is het bereik van sterlicht waarin een aardachtige planeet vloeibaar water aan het oppervlak zou kunnen behouden. De grenzen komen uit klimaatmodellen als een flux die afhangt van de temperatuur van de ster (Kopparapu et al. 2014). Erin liggen is noodzakelijk, niet voldoende: het zegt niets over de atmosfeer van een planeet, en veel planeten erin zijn reuzen.